Een nieuwe jaarsoort een nieuwe video

Het verfilmen van mijn soortenjagen maakt mij alleen maar fanatieker, daarom ben ik afgelopen weekend naar Scheveningen gegaan om daar te proberen om wat jaarlijst soortjes te scoren. Dat liep niet helemaal zoals verwacht, maar het was zeker één van de eerste fijna dagen aan zee, bijna geen wind en een pril zonnetje! Bekijk hier het filmpje:

Het belangrijkste visje van de zee

“Sjors, ben je nou van plan om ons een stuk uit een kinderboek voor te lezen? Of wat is de bedoeling?” Helaas - wie daar op hoopte, moet ik helaas teleurstellen. Dat belangrijkste visje van de zee is niet de hoofdpersoon uit een kinderboek, maar betreft een even bescheiden als importante vissoort: de zandspiering (Ammodytes tobianus).

Waarom is dit visje zo belangrijk dan? Hoewel heel veel zeehengelaars er waarschijnlijk nog nooit eentje hebben gevangen, betreft het qua aantallen een van de meest talrijke soorten die voor onze kust voorkomen. Ze worden maximaal 20 cm lang en vormen voor heel veel zeedieren een uiterst essentieel bulkvoedsel. Van zeebaarzen, gepen en makrelen tot zeehonden en bruinvissen, de zandspieringen of ‘sand eels’ zoals de Engelsen deze slanke, ietwat slangachtige vissoort noemen, vormen samen met garnalen en visbroed de grootste voedselbron van de Noordzee. Wanneer het hoog of laag water is en de meeste stroming is gaan liggen, komen ze in grote scholen tevoorschijn. Het grote verschil met haring en makreel is, dat als ze er eenmaal zitten, ze zich vrijwel niet meer verplaatsen.

Het is 29 juli van dit jaar. Nadat ik gisteren op het Banjaardstrand mijn eerste tarbot (Psetta maxima) ving, is het vandaag tijd om een betere foto van een fint (Alosa fallax) te gaan scoren. Die soort ving ik vorig jaar voor het eerst, maar doordat ik toen een kapotte telefoon had, was de foto onderbelicht en onscherp. En aangezien voor onze documentatie als soortenjagers juist ook een goede foto van de zelfgevangen vis heel belangrijk is, wil ik per se een nieuwe, betere foto maken. En natuurlijk hoop ik vandaag ook weer zandspieringen tegen te komen, zodat ik ze met mijn haakjes maatje no. 30 kan pesten.

Lees verder

Estartit en Barcelona (deel 3 en slot)

In de vorige twee delen van mijn drieluik over mijn recente visavonturen in Noord-Spanje beschreef ik hoe ik samen met mijn gastheer Ton Nientied bij het Light Rock Fishing (LRF) op verschillende locaties al een vracht aan voor mij totaal nieuwe vissoorten wist te vangen. En het is nog niet over…

Bandzeebrasem (Diplodus sargus sargus) van ongeveer een kilo.

Als Roye en ik maandagochtend wakker worden in zijn appartement in Barcelona, besluit ik om overdag mee te gaan chillen op het strand, maar vanavond ga ik vissen! Om hier samen met Roye te zijn is net alsof we in Eindhoven op het stadhuisplein zitten en daarom voelt Barcelona op de één of andere manier een beetje als thuis. We hebben een relaxte dag op het strand, zwemmen wat, drinken een paar biertjes en besluiten vervolgens om terug te gaan naar het appartement van Roye om alvast te eten.

Als we goed en wel gegeten hebben, krijgt Roye bericht dat vrienden van hem in de stad zijn aangekomen en onze kant op komen. Ze zijn met de camper en willen graag ergens gratis parkeren. Roye weet wel een plekje in het noorden van de stad en ik besluit om mijn visspullen te pakken en met hen mee te gaan...

Lees verder!

Eindelijk dan die pollak

Na het Engelandavontuur samen met Dirk waarover ik eerder in een tweedelig blog berichtte, stond het vissen even op een lager pitje. Er moest weer even wat meer gewerkt worden ter voorbereiding op de zomer. In heel juni en tot en met 15 juli ben ik uiteindelijk slechts twee keer naar zee geweest en beiden keren ving ik weinig vis en al helemaal niet de gewenste targets.

Eindelijk is dan ook mijn eerste Nederlandse pollakje een feit.
Foto’s: Dave van Balkum

In de tussentijd heb ik wel Savivas haakjes in maatje no. 30 aangeschaft. Als je daar een driehaaks onderlijntje van maakt, met wat glitterend spul op de haak, zou je er zandspieringen (Ammodytes tobianus) mee moeten kunnen vangen... Marcel de Vries deed dat begin juli nog eventjes voor en ook weer op dezelfde plek in IJmuiden. Zijn goede voorbeeld wilde ik natuurlijk zelf ook proberen te volgen en daarnaast ben ik de pollakjes die er vorig jaar rond deze tijd gevangen werden niet vergeten! Want ook die pollak (Pollachius pollachius) ontbrak nog immer op mijn lijst. Omdat Dave van Balkum net terug was uit Spanje en ik dus visplannen aan het maken was, nam ik contact met hem op. Hoewel hij goed bekend is in het havengebied van Ijmuiden hij hij toch wat vragen over die bijzondere stek van ons bij de Zuidpier, waar al zoveel bijzondere soorten bovengekomen zijn. Na enig telefonisch overleg besloten we dat we op 16 juli zouden afspreken op station Heiloo, om vervolgens samen die stek te gaan bevissen.

Lees verder

Soortenjagen aan de overkant (deel 1)

Tijdens onze eerste gezamenlijke sessie aan de Waal, vertelde ik mede-soortenjager Dirk dat ik graag eens met de bus naar Engeland zou gaan, om daar dan een paar dagen van de boot te vissen. Het doel zou daarbij dan vooral zijn om aan de overzijde van de Noordzee in ieder geval één haai en één rog te vangen. Er ging nog de nodige tijd overheen voor we er aan toe kwamen om die eerst nog wat ‘vage’ plannen te concretiseren, maar toen ging het ineens snel en hadden we uiteindelijk drie weken van te voren alles geregeld. We zouden op 24 mei jl. de bus nemen om vervolgens om 23.00 te vertrekken met de ferry naar Dover. Vanuit de veerhaven aan de overkant was het vervolgens zo’n 20 minuten sjouwen tot een pinautomaat en een bushalte. Dan tenslotte nog een iets langer dan een uur met de bus naar onze eindbestemming Ramsgate en dan nog tien minuten lopen naar het hotel waar we B&B hadden geboekt. Je moet wat tijd inruimen voor zo’n buitenlandtripje met het openbaar vervoer…

Ook vismaat Dirk ving zijn eerste stekelrog.

Op de dag van ons vertrek staat Dirk rond 14.00 uur op het station van mijn woonplaats. Dat geeft ons zowaar nog de gelegenheid om vóór we naar Engeland vertrekken nog te proberen een zonnebaars(Lepomis gibbosus) voor hem te scoren, want dat kleurrijke visje ontbreekt nog op de lijst van Dirk.

Wanneer we eerst maar eens zijn spullen bij mij thuis hebben neergezet, lopen we naar het kanaal. Daar zien we wat flinke brasems en een paar zeelten, die we vervolgens natuurlijk ook proberen te vangen. Dan realiseren we ons dan dat we hier niet voor komen en lopen door naar de beoogde stekken. Daar zien we langs een ijzeren trapje enkele baarsjes en als ik onder het trapje kijk, zie ik warempel ook een zonnebaars liggen. Al snel heb ik hem te pakken en even later weet ook Dirk er eentje te vangen. Daarmee is het target van vandaag alvast binnen en we besluiten om nog een poging te wagen om een zeelt te vangen. Als we terug bij het begin van het kanaal komen, zien we de goudwinde. Het prachtige exemplaar dat ik hier al eerder ving. We proberen deze vis te verleiden met broodkorstjes en maïs. Dirk vangt tijdens die pogingen een flinke brasem en een zeelt. Zelf weet ik niks meer te vangen en dan is het tijd om onze spullen te gaan ophalen. We gaan zo echt vertrekken!

Lees verder

Soortenjagen ten top

Na mijn onverwachte avontuur in IJmuiden, alweer een tijdje geleden, kreeg ik van hoofdredacteur Peter Dohmen te horen dat de kliplipvis (Ctenolabrus repustris) nog ontbreekt op de NCRZ-recordlijst Nederlandse wateren. Zie: www.ncrz.nl Helaas heb ik geen getuigen van mijn vangst en had ik ook geen foto met meetlint kunnen maken en derhalve kon ik dan ook geen officieel lengterecord claimen bij de Nederlandse Commissie Record Zeevissen. Jammer, maar wat kunnen we daar aan doen? Juist! Terug gaan -drie man sterk- en er voor zorgen dat we nóg zo’n kliplipvis zouden vangen.

De kliplipvis (Ctenolabrus repustris) ontbreekt op dit moment nog op de
NCRZ-recordlijst Nederlandse wateren. Vismaat Jamie Steer heeft voor dit
exemplaar van 19 cm een recordclaim ingediend en wie weet komt het
officiële lengterecord voor deze soort dus op zijn naam!

Toevallig stuurde soortenjager Manolo Sendon mij juist in die tijd een berichtje. “Zin om op Koningsdag naar IJmuiden te gaan?” Natuurlijk heb ik daar zin in! Voor Manolo zou deze dag vooral om de donderpadden gaan. Ik was al van plan om het weekend daarop samen met Jamie Steer naar IJmuiden te gaan en daarom stelde ik Manolo voor om ook Jamie mee te vragen die donderdag.

Als ik in alle vroegte op deze Koningsdag op de afgesproken parkeerplaats aankom, staan Jamie en Manolo daar al te wachten. Vlug rijden we met z’n drieën door naar IImuiden en als we op de geplande stek aan komen, vissen we eerst met afgaand water tussen de stenen...

Lees verder

Deze mediterrane meun was voor mij het hoogtepunt van de dag

Gaidropsarus mediterraneus

Puitaal (Zoarces viviparus)

Eerder dit jaar was ik samen met Chris Doornaert en Pascal Rommelaere een dag naar Friesland afgereisd om daar te proberen een puitaal (Zoarces viviparus) te vangen. Dat bijzondere inheemse visje ontbrak bij ons alle drie nog op de lijst. Die dag in januari wist uiteindelijk alleen Chris er eentje te vangen. Vrij kort na onze dus slechts gedeeltelijk geslaagde missie had ik weer contact met Ronnie van Beem, de in Friesland wonende soortenjager die ons had getipt voor wat betreft de stek.

Hij gaf aan dat de puitaal wellicht beter te vangen zou zijn in april; volgens hem dé maand bij uitstek. Ook had Ronnie nog enkele goede tips voor ons, zoals dat we beter op de dijk zelf kunnen zitten, omdat je daar veel minder last hebt van de stroming en er in de regel leuk vangt. Met die informatie nu paraat, besloten we dat op 15 april terug te gaan naar de Waddendijk bij Harlingen om daar een nieuwe poging te doen.

Lees verder

Een onverwacht avontuur

In de getijdentabel was me opgevallen dat op 9 april het water wel héél laag zou staan. Dit is ideaal om aan de kust tussen de stenen te peuteren, omdat je dan de diepere spleten met het blote oog kunt zien. Dat zijn de verstopplekken van normaliter wat verstopt levende vissoorten als zeedonderpadden en slijmvissen, maar er kunnen altijd verrassingen uit zo'n spleet tevoorschijn komen.

Kliplipvis (Ctenolabrus rupestris).

De planning was eerst om naar Zierikzee te gaan, maar onderweg zie ik dat de aansluitingen, door werkzaamheden, wel héél erg beroerd zijn. Ook al was ik om 9.00 uur vertrokken, nu blijkt dat ik op z’n vroegst pas zo rond 13.45 uur aan het vissen kan zijn! Wanneer ik al in de tweede trein zit, besluit ik alsnog dat het verstandig is om mijn bestemming te wijzigen. IJmuiden is het eerste dat in me opkomt en daarom stap ik op het eerstvolgende station uit en pak de trein richting Amsterdam-Sloterdijk. Vanaf daar is het naar het havengebied van IJmuiden nog ongeveer 40 minuten met de bus.

Lees verder...

Die pollak gaat er komen..

Vorig jaar in de zomer zag ik op soortenjagers.nl een in Nederland gevangen pollak (Pollachius pollachius) voorbij komen. Weliswaar geen grote, maar dit betreft wel even een soort die wel 1,30 meter lang kan worden. In de loop der tijd heb ik de nodige foto’s gezien van prachtige in Noorwegen, Engeland en Ierland gevangen exemplaren en een dergelijke vis staat dan ook hoog op m’n verlanglijstje.

Van dit formaat worden er van de havenhoofden langs onze kust regelmatig pollakjes gevangen. 

Via het internet kom ik er achter dat die pollakken wel vaker ook in Nederland worden gevangen. Meestal kleinere exemplaren van 15-30 cm, maar uit verschillende hoeken hoorde ik dat er toch ook al vissen tot 50 cm op de kant kwamen. Dat is nog steeds niet reusachtig, maar wel al een mooie vis waaraan je op licht materiaal een leuke sport hebt. Ook met een pollak uit eigen land van dát formaat zou ik dus in de wolken zijn!

Lees verder...

Scheveningen - gevlekte lipvis

Sinds ik geen OV-kaart meer heb probeer ik zoveel mogelijk met andere mensen mee te rijden om toch nog wat nieuwe soorten te kunnen vangen. Gisteren kon ik een gratis ritje krijgen naar Scheveningen, dus daar ben ik geweest.

Omdat ik eergisteren nog niet wist dat ik zou gaan waren de voorbereidingen slecht. Ik heb bijna altijd wel een bakje mestpieren in de koelkast en ik had ook nog een potje maden, maar verder niks. Eenmaal aangekomen op het havenhoofd wilde ik met de pieren beginnen, ik maak het bakje open en zie een vieze groene snotlaag over de pieren zitten. Shit! Die kan ik dus niet meer gebruiken. Al balend maak ik een paar maden aan het haakje 14. Ik gebruik een zijlijn van tien centimeter, die ongeveer vijftien centimeter boven het lood zit. Met het loodje kan ik de bodem 'afvoelen' en zo naar de diepere rotsspleten zoeken. 

Gehoornde slijmvis

Na een minuutje of twintig komt er een engelstalige man naast me staan. Hij heeft twee hengels bij, beide voor op de platvis te vissen. Het water is opkomend en ik begin beten te krijgen. Ik vang drie vissen, waarvan twee gehoornde slijmvissen, maar na een tijdje valt het stil. De man naast me is ondertussen schar aan het vangen. Hij heeft er vier wanneer ik besluit om mijn feeder ook maar eens uit te gooien. Ik krijg geen beet meer, op beide hengels niet.

Na een tijdje komt de engelstalige man naar me toe met een krant vol met pieren, "I've found them, they're not very fresh but you can have them". Yes! Dank je wel! Ik bedank hem en vis vanaf nu met hele kleine stukjes zeepier op mijn lichte hengeltje. Op de feeder zet ik op beide haken een hele zeepier. De kleine hengel ligt geen minuut stil meer vanaf dit moment, zo gauw ik mijn lood in een scheur laat zakken krijg ik vrijwel meteen beet. Slijmvissen en gehoornde slijmvissen blijven achter elkaar boven water komen. Iedereen die gehoornde slijmvis nog zoekt; in Scheveningen ga je ze vinden! Op de feeder krijg ik wel een paar keer beet, maar ik weet niks te haken, één keer zit er duidelijk een grote platvis aan die voor de kant los komt, helaas. 

De man die mij de pieren gaf heeft ondertussen een stuk of acht scharren gevangen, waarvan vier voor in de pan. Het is drie uur, het tij is gekeerd en hij besluit om er mee op te houden. Ik vis nog door tot de pieren op zijn. Zo zuinig mogelijk vis ik verder, want ik wordt pas na vijf uur opgehaald. Met de pieren krijg ik zo snel beet van slijmvissen, dat ik er maar weinig vertrouwen in heb dat een andere soort het aas zal pakken.

Gelukkig was de eerste vis van de dag, op de maden, een gevlekte lipvis! Ik kreeg beet, dacht natuurlijk aan slijmvis, maar ik merkte al gauw dat deze vis een stuk sterker is dan een slijmvis. Toen ik de vis zag wist ik niet wat me overkwam! Ik moest hem nog wel even heel zenuwslopend omhoog zien te takelen tussen de blokken met mijn reishengeltje. Gelukkig bleef ze hangen en kon ik deze foto maken.

Gevlekte lipvis

Sprot

Na de laatste keer vissen in Ijmuiden vroeg Marcel de Vries mij hoe en waar ik de gehoornde slijmvis had gevangen. Ik heb hem verteld over mijn montage, aas en de plek waar ik deze ving. Niet veel later kwam er op soortenjagers.nl een kliplipvis langs, op die stek gevangen door Marcel! Verder kon ik die kleine visjes vorige keer ook niet gevangen krijgen. Daarom ben ik afgelopen dinsdag terug naar Ijmuiden gegaan.

Wanneer ik aan kom bij de stapel stenen merk ik dat het windstille hoekje van vorige keer nu juist de wind aantrekt. Het water is veel wilder en er zijn geen kleine visjes die vlak langs de stenen scholen. De harde stroming en wind zorgen er voor dat ik veel sneller vast kom te zitten als de vorige keer. Daarom besluit ik, na drie kwartier proberen, om aan de andere kant van de stapel te gaan zitten. In de hoop dat het daar minder hard waait.

Aan de andere kant van de stapel is het een stuk aangenamer. Alleen hier zijn niet van diezelfde spleten tussen de stenen. hier loopt een stalen wand langs de kant, waardoor de poeltjes tussen de stenen echt afgesloten zijn van het water. Ik gooi een mestpiertje uit over de wand en al snel hangt er een zeester aan.

Er gebeurd eigenlijk niks op het hengeltje, iedere keer als ik binnenhaal hangt er een zeester aan. Dan maar wat verderop proberen. Tijdens het klimmen zie ik een grotere poel tussen de stenen, met een schooltje visjes er in! Uit mijn tas haal ik een haakje 28 en hier rijg ik een heel dun stukje mestpier op. Met een klein stukje kneeddobber zorg ik ervoor dat ik het aas stil aan kan bieden. De visjes willen het wel opeten, maar het duurt nogal lang voordat ik er één weet te haken. Na een tijd proberen vang ik er dan toch één. Een sprotje! Mijn 54ste vissoort tot nu toe.

Sprot

Omdat ik hier verder niks gevangen kreeg ben ik weer terug naar de andere kant gegaan. Daar heb ik nog 2 slijmvissen en 2 groene zeedonderpadden gevangen. Maar na een tijdje was het opkomende water zo ruig dat ik daar niet meer verder kon vissen.

Toen ben ik naar de Marina zelf gelopen, vanaf de kadewand zag ik een gigantische staart onder het vlonder verdwijnen. Zag ik dit wel goed? Ik blijf even staan en zie eerst twee flinke harders, maar daaronder zwemmen zeker nog vier of vijf kleinere. Ik loop vlug om en begin wat brood in deze hoek te gooien. Helaas zie ik geen één vis meer en krijg ik ook geen beten. Na een uurtje proberen is het brood en mijn zin om te vissen op. Daarom ben ik naar de bus gewandeld en naar huis gegaan.

Ongeleid projectiel

Een paar weken geleden wilde ik eigenlijk al achter de haring aan gaan. Mijn eerste plan was de Brouwersdam. Omdat dit heel slecht te bereiken is met het openbaar vervoer, zou ik samen met mijn pa gaan. Doordat de weersvoorspellingen niet echt goed waren ging dit vandaag voor de tweede keer niet door.

Vanochtend zat ik te twijfelen waar ik dan heen zou gaan, het weer leek heel erg mee te vallen. Onderweg naar het station loop ik nog steeds te twijfelen. Een weekje terug heb ik wat info gekregen van Theo Modder (van soortenjagers) over haring en spiering in Ijmuiden. Ondanks dat dit ook slecht bereikbaar is, koos ik er toch voor om bij de Marina haven te gaan vissen. Ongeveer 3 uur later stap ik uit de bus, ik wandel richting het dichtstbijzijnde havenhoofd. Het waait zo hard dat ik niet verder als een meter of 40 kom met het lichtere loodje. Er zijn de hele tijd meeuwen net buiten mijn bereik aan het duiken en ze vangen vis! Ik probeer het met een zwaarder loodje maar dat gaat te snel naar de bodem toe. Na een half uur proberen raakt mijn vertrouwen een beetje op, daarbij was het ook nog fris door de wind. Ik besluit om naar de volgende stek te lopen, aan de overkant van het strandje.

Deze pier/uitloper is eigenlijk een grote stapel stenen. Omdat het lastig is om er overheen te klimmen laat ik mijn spullen even liggen. Na een paar meter zie ik een hele grote school kleine visjes. Ik denk dat het sprotjes of jonge haringen waren, maar ze waren zo klein dat ik ze niet gevangen kreeg. Tussen de rotsen zag ik een mooie diepe spleet waar het stof uit omhoog kwam door de stroming. Daar heb ik het haakje van mijn korte hengeltje in laten zakken met een mestpiertje er aan. Ik verwachte er vrij weinig van, maar kreeg al snel beet! Het visje komt boven, zeker een donderpad, maar valt van de haak af. Dit stekje heeft me de rest van de dag bezig gehouden. Al snel vang ik een groene zeedonderpad. Kort daarna een gehoornde slijmvis. Daarna weer een groene zeedonderpad, dan nog een slijmvis. Ik besluit te blijven proberen totdat ik een (normale) zeedonderpad vang.

De grootste groene zeedonderpad

Slijmvis

Gehoornde slijmvis

Na een tijdje valt het stil. Ik vang een paar krabben en gooi ze tien meter verderop terug, zodat ze weg zijn van mijn plekje. Vier krabben later beginnen de visjes weer te bijten. Eerst een zwartbekgrondel, daarna twee groene zeedonderpadden en nog een zwartbekgrondel. Het volgende visje is de vis waar ik op hoopte, een zeedonderpad. Yes, nog geen haring of spiering gezien maar wel een nieuwe soort binnen. De volgende worp vang ik nog een zeedonderpad, deze wist de haak uit te spugen en voor ik een foto kon maken spartelde hij zich alweer vrij. Daarna heb ik nog een tijdje met de paternosters geprobeerd te vissen maar er gebeurde helaas niets meer. Tot het donker blijven zitten voor spiering is ook geen optie, want dan kan ik niet meer naar huis met het openbaar vervoer. Die moet ik toch ergens anders zien te strikken..

Zeedonderpad

Slijmvis!

Omdat ik de vorige keer geen slijmvis gezien heb in Scheveningen ben ik gisteren nog eens een poging gaan wagen. Op internet heb ik kunstzagers gekocht. Ik had al vaker foto's gezien van vissen met een stuk kunstzager in hun bek, dus ging ik met vol vertrouwen richting de pier. Deze keer was ik wel op tijd.

Bij de pier aangekomen besluit ik om een mooi poeltje tussen de blokken te zoeken, wanneer ik er één vind, maak ik eerst mijn zeehengel klaar. Hier zitten twee haken 4 aan met een kunstzager. Met mijn picker, een haakje 8, een stuk kunstzager en een paar knijploodjes begin ik in het poeltje te peuren. Er komt af en toe een visje kijken, maar er is er geen die toehapt. Na een tijdje komt er man aan lopen. Hij vertelt me dat hij eens wil proberen om te zeevissen en vraagt me waar hij aas kan halen en welk aas het beste is. Ik vertel hem over de winkel van Albatros op het begin van de haven en dat ik denk dat zagers het beste zijn als beginner. Hij bedankt me vriendelijk en gaat er van door.

Na een half uur niets vangen komt de man terug. Hij heeft een tas vol zagers gekocht en een opgetuigde hengel bij. Net bij de winkel heb ik gevraagd of dat kunstaas goed is, zegt hij. 'Die man vertelde me dat dat alleen in de zomer werkt, als je wilt mag je van mijn zagers gewoon pakken wat je nodig hebt'. Dat laat ik me geen twee keer vertellen! Achteraf jammer dat we ons niet hebben voorgesteld, ik heb geen flauw idee met wie ik heb zitten vissen. Ik prik een stukje zager aan het haakje van mijn picker en laat dit tussen de

Slijmvis

blokken in het poeltje zakken. Al snel wordt het stukje zager aangevallen door een paar visjes. De eerste ontkomt. Bij de tweede beet is het raak. Een slijmvis! Meteen een flink exemplaar. Yes, die is in elk geval binnen.

Na nog drie slijmvissen uit hetzelfde poeltje te trekken, wil ik even ergens anders proberen. Dus klem ik een belletje aan mijn zeehengel en ga ik een paar blokken verderop proberen, waar ik vorige keer die groene zeedonderpad gevangen heb. Al snel vang ik daar ook slijmvissen. Dat me dat vorige keer niet gelukt is, zeg! Weer een paar slijmvissen later besluit ik om me op mijn zeehengel te gaan concentreren. Helaas gebeurd er vrij weinig, af en toe krijg ik wel een paar tikken, maar ik weet niks te vangen. Rond drie uur besluit de beste man die mij zagers gaf, om er mee op te houden. Van hem krijg ik het aas dat nog over is.

Omdat er nog een paar vissers vertrekken is er een plek vrij gekomen op de kop. Ik besluit om daar te gaan zitten. Helaas vang ik hier met mijn zeehengel ook niets. Na een tijdje haal ik mijn picker weer tevoorschijn, om nog een paar slijmvisjes te vangen. De eerste die ik vang ziet er heel anders uit; roodbruin, gemarmerd en met strepen. Is dit een andere soort? Ik maak een paar foto's en zet hem terug. Wanneer ik verder vis komt er meteen weer één boven water! Na nog een keer ingooien, weer! Dit is de grootste vis van vandaag, 20cm.

Gehoornde slijmvis

Bij deze vis valt het op dat er een soort van plukje tussen de ogen groeit. Dat betekent dat dit een gehoornde slijmvis is! Dit is mijn 47ste vissoort, als goedmakertje voor de vorige keer krijg ik er nu één extra. 

Wanneer ik de foto's van de kleinere visjes bekijk zie ik dat deze dit plukje ook hebben, alleen is het een stuk minder goed zichtbaar doordat het plukje tegen de kop geplakt zit.

De visser die naast mij zit begint op te ruimen en geeft me nog een stel zeepieren. Dat komt goed uit, want de zagers waren ongeveer op. De picker ruim ik weer op, omdat de pieren er te snel doorheen gaan als ik nog even wil blijven. Na nog een uurtje verder vissen zijn ook de pieren op, helaas zonder iets te vangen. Ik voel er weinig voor om nog verder te vissen met kunstzagers en houdt er maar mee op. Twee nieuwe soorten is allang goed!