Soortenjagen aan de overkant (Deel 2 en slot)

Afgelopen vrijdag konden jullie deel 1 lezen van mijn tweeluik over de recente visavonturen die vismaat Dirk en ik mochten beleven tijdens onze korte soortenjacht in Ramsgate, aan de overkant van de Noordzee. Onze tweede visdag visten we vrijwel het etmaal rond en de volgende dag staan we daarom laat in de ochtend op in ons hotel. Uiteindelijk zijn we zelfs pas rond 14.00 uur klaar om te vertrekken. We besluiten om eerst eten en drinken te gaan kopen en ook brood om te proberen een harder te vangen. Dan meteen door naar de tackleshop Fishermans Corner om wat verse zagers en nog meer informatie over goede kantvisstekken te scoren.

Engelse Starry smouthhound oftewel gevlekte gladde haai

Opnieuw blijkt eigenaar John een uitermate vriendelijke kerel en hij wist ons inderdaad nog meer goede stekken te wijzen. Zo zou er vooraan in de haven een soort van een zoutwater poel zijn, waar alleen met storm via enkele scheuren in de wanden vis in terecht kan komen. Volgens John zou het vol zitten met paling, harder, koornaarvis en zelfs lipvisjes, maar… je mag er alleen niet vissen! In de winkel treffen we ook Mick, ook al een zeer aangename man die graag op harders vist en die wij op onze eerste dag inderdaad al hadden zien vissen. Mick loopt zelfs met ons mee naar de haven, om ons daar de beste plekjes voor het vangen van lipvissen aan te wijzen. Dirk en ik dachten allebei dat er diklipharders in het smerige zoutwatervijvertje bij de haven zouden kunnen zitten. Die soort heb ik al en dus daarom geef ik Dirk de kans om er eerst één te vangen; daarna lukt het misschien niet meer...

Lees verder!

Soortenjagen aan de overkant (deel 1)

Tijdens onze eerste gezamenlijke sessie aan de Waal, vertelde ik mede-soortenjager Dirk dat ik graag eens met de bus naar Engeland zou gaan, om daar dan een paar dagen van de boot te vissen. Het doel zou daarbij dan vooral zijn om aan de overzijde van de Noordzee in ieder geval één haai en één rog te vangen. Er ging nog de nodige tijd overheen voor we er aan toe kwamen om die eerst nog wat ‘vage’ plannen te concretiseren, maar toen ging het ineens snel en hadden we uiteindelijk drie weken van te voren alles geregeld. We zouden op 24 mei jl. de bus nemen om vervolgens om 23.00 te vertrekken met de ferry naar Dover. Vanuit de veerhaven aan de overkant was het vervolgens zo’n 20 minuten sjouwen tot een pinautomaat en een bushalte. Dan tenslotte nog een iets langer dan een uur met de bus naar onze eindbestemming Ramsgate en dan nog tien minuten lopen naar het hotel waar we B&B hadden geboekt. Je moet wat tijd inruimen voor zo’n buitenlandtripje met het openbaar vervoer…

Ook vismaat Dirk ving zijn eerste stekelrog.

Op de dag van ons vertrek staat Dirk rond 14.00 uur op het station van mijn woonplaats. Dat geeft ons zowaar nog de gelegenheid om vóór we naar Engeland vertrekken nog te proberen een zonnebaars(Lepomis gibbosus) voor hem te scoren, want dat kleurrijke visje ontbreekt nog op de lijst van Dirk.

Wanneer we eerst maar eens zijn spullen bij mij thuis hebben neergezet, lopen we naar het kanaal. Daar zien we wat flinke brasems en een paar zeelten, die we vervolgens natuurlijk ook proberen te vangen. Dan realiseren we ons dan dat we hier niet voor komen en lopen door naar de beoogde stekken. Daar zien we langs een ijzeren trapje enkele baarsjes en als ik onder het trapje kijk, zie ik warempel ook een zonnebaars liggen. Al snel heb ik hem te pakken en even later weet ook Dirk er eentje te vangen. Daarmee is het target van vandaag alvast binnen en we besluiten om nog een poging te wagen om een zeelt te vangen. Als we terug bij het begin van het kanaal komen, zien we de goudwinde. Het prachtige exemplaar dat ik hier al eerder ving. We proberen deze vis te verleiden met broodkorstjes en maïs. Dirk vangt tijdens die pogingen een flinke brasem en een zeelt. Zelf weet ik niks meer te vangen en dan is het tijd om onze spullen te gaan ophalen. We gaan zo echt vertrekken!

Lees verder

Soortenjagen ten top

Na mijn onverwachte avontuur in IJmuiden, alweer een tijdje geleden, kreeg ik van hoofdredacteur Peter Dohmen te horen dat de kliplipvis (Ctenolabrus repustris) nog ontbreekt op de NCRZ-recordlijst Nederlandse wateren. Zie: www.ncrz.nl Helaas heb ik geen getuigen van mijn vangst en had ik ook geen foto met meetlint kunnen maken en derhalve kon ik dan ook geen officieel lengterecord claimen bij de Nederlandse Commissie Record Zeevissen. Jammer, maar wat kunnen we daar aan doen? Juist! Terug gaan -drie man sterk- en er voor zorgen dat we nóg zo’n kliplipvis zouden vangen.

De kliplipvis (Ctenolabrus repustris) ontbreekt op dit moment nog op de
NCRZ-recordlijst Nederlandse wateren. Vismaat Jamie Steer heeft voor dit
exemplaar van 19 cm een recordclaim ingediend en wie weet komt het
officiële lengterecord voor deze soort dus op zijn naam!

Toevallig stuurde soortenjager Manolo Sendon mij juist in die tijd een berichtje. “Zin om op Koningsdag naar IJmuiden te gaan?” Natuurlijk heb ik daar zin in! Voor Manolo zou deze dag vooral om de donderpadden gaan. Ik was al van plan om het weekend daarop samen met Jamie Steer naar IJmuiden te gaan en daarom stelde ik Manolo voor om ook Jamie mee te vragen die donderdag.

Als ik in alle vroegte op deze Koningsdag op de afgesproken parkeerplaats aankom, staan Jamie en Manolo daar al te wachten. Vlug rijden we met z’n drieën door naar IImuiden en als we op de geplande stek aan komen, vissen we eerst met afgaand water tussen de stenen...

Lees verder

Deze mediterrane meun was voor mij het hoogtepunt van de dag

Gaidropsarus mediterraneus

Die pollak gaat er komen..

Vorig jaar in de zomer zag ik op soortenjagers.nl een in Nederland gevangen pollak (Pollachius pollachius) voorbij komen. Weliswaar geen grote, maar dit betreft wel even een soort die wel 1,30 meter lang kan worden. In de loop der tijd heb ik de nodige foto’s gezien van prachtige in Noorwegen, Engeland en Ierland gevangen exemplaren en een dergelijke vis staat dan ook hoog op m’n verlanglijstje.

Van dit formaat worden er van de havenhoofden langs onze kust regelmatig pollakjes gevangen. 

Via het internet kom ik er achter dat die pollakken wel vaker ook in Nederland worden gevangen. Meestal kleinere exemplaren van 15-30 cm, maar uit verschillende hoeken hoorde ik dat er toch ook al vissen tot 50 cm op de kant kwamen. Dat is nog steeds niet reusachtig, maar wel al een mooie vis waaraan je op licht materiaal een leuke sport hebt. Ook met een pollak uit eigen land van dát formaat zou ik dus in de wolken zijn!

Lees verder...

3x vissen in 1.

Wijting

Sinds mijn laatste bericht heb ik niet helemaal stilgezeten, ik ben nog drie keer naar zee geweest. Waarvan één keer naar Hoek van Holland. Hier heb ik eerst tot laag water tussen de blokken naar visjes gezocht met als resultaat twee vijfdradige meunen en een verdwaalde schubkarper. Toen het water weer langzaam op begon te komen ben ik met zeepieren gaan vissen. Na veel beten die niets opleveren ving ik dan toch één kleine wijting. Geen vetpot, maar wel een nieuwe soort erbij. Toen het ongeveer donker was ben ik er mee opgehouden. De pieren die over waren heb ik thuis in een dikke laag zout gelegd voor een volgende keer.

Neeltje Jans

De tweede keer vissen was op Neeltje Jans. Op internet had ik gelezen dat er genoeg mogelijkheden zouden zijn om stenen te keren. Daarom besloot ik om mijn strandhengel niet mee te nemen. Alleen één lichte spinhengel ging mee om langs een paar kadewanden te proberen. Tijdens het stenen keren ben ik een meun en twee zeedonderpadden tegen gekomen, die ik alle drie niet gevangen kreeg. Er lagen bijna geen stenen meer hier die ik niet gehad had, daarom besloot ik om vlug het strand over te steken naar de volgende stenen. Aan de andere kant begin ik vlug verder te zoeken omdat het water al langzaam omhoog begint te kruipen. Na een paar stenen kom ik weer een zeedonderpad tegen die ik weer niet gevangen krijg aan het handlijntje! Doordat ik weinig tijd over heb zoek ik niet verder naar het beestje. In een klein afgesloten poeltje kom ik een grondeltje tegen, ik pest hem even met een stukje garnaal en dan hapt hij. Kleine grondels uit de zee zijn

Lozano's grondel?

lastig te determineren. Deze lijkt op een dikkopje of een lozano's grondel, ik durf het niet met 100% zekerheid te zeggen. Maar deze heeft geen vlekje bij de borstvin en wel een vlekje bij de basis van de staart. Ook lijkt de voorste rugvin klein, maar daar heb ik niet goed naar gekeken voordat hij weer mocht zwemmen. Deze kenmerken horen bij de lozano's grondel (als iemand het wel zeker weet hoor ik het graag). Als dit een Lozano's grondel is, is dit mijn 50ste vissoort! Verder vang ik nog een grondeltje wat hoogstwaarschijnlijk een zwarte grondel is. Wanneer de zee bijna alle poeltjes weer tot zich heeft genomen ga ik naar de kadewand. Hier vis ik nog een uurtje met mijn hengel, zonder iets te vangen. Daarna ben ik naar huis gegaan.

Scheveningen

Daarna ben ik nog een keer weggeweest om de ingezoute pieren op te maken. Naar het noordelijke havenhoofd van Scheveningen. Daar aangekomen was ik de enige visser. Na 2,5 uur niets vangen kwam er een man aanfietsen. Hij heeft ongeveer een uurtje gekeken hoe ik niks aan het vangen was. Op het zuidelijk havenhoofd waren in de tussentijd een aantal vissers aangekomen. Zij vingen wel af en toe visje! Dan moet het voor mij toch ook kunnen lukken, dacht ik. De volgende worp was zo ver mogelijk hun kant op, dit leverde alsnog drie kwartier niets op. Omdat ik het koud begon te krijgen, besloot ik om in te pakken en een stuk langs het strand te wandelen. Na een eind wandelen, voorbij de pier van Scheveningen, zie ik dat er binnen wandelbereik alleen maar strand is. Dus besluit ik om vanaf het strand mijn hengel nog een keer uit te gooien, langs de palen van de pier. De eerste worpen vang ik niets, maar is wel mijn aas steeds weg. Bij de vierde of vijfde worp gaat mijn hengel wel mooi krom! Terwijl ik naar mijn hengel loop gaat hij nog steeds flink te keer, yes, dit is zeker een vis! Ik draai binnen en vang mijn eerste platvis ooit, een schar! Dit is zeker de 50ste soort! Mijn doel was 50 soorten voor het eind van 2014, dat heb ik mooi gehaald, anderhalve week van te voren.

Schar

Na de eerste schar volgen er meer, één keer zelfs twee tegelijk. Ik vang er vijf, die allemaal de haak zover ingeslikt hadden dat ik ze niet meer terug kon zetten, misschien is haakmaat 10 dan toch aan de kleine kant. Ik heb ze schoongemaakt, in een plastic zak mee naar huis genomen en opgegeten.