Het belangrijkste visje van de zee

“Sjors, ben je nou van plan om ons een stuk uit een kinderboek voor te lezen? Of wat is de bedoeling?” Helaas - wie daar op hoopte, moet ik helaas teleurstellen. Dat belangrijkste visje van de zee is niet de hoofdpersoon uit een kinderboek, maar betreft een even bescheiden als importante vissoort: de zandspiering (Ammodytes tobianus).

Waarom is dit visje zo belangrijk dan? Hoewel heel veel zeehengelaars er waarschijnlijk nog nooit eentje hebben gevangen, betreft het qua aantallen een van de meest talrijke soorten die voor onze kust voorkomen. Ze worden maximaal 20 cm lang en vormen voor heel veel zeedieren een uiterst essentieel bulkvoedsel. Van zeebaarzen, gepen en makrelen tot zeehonden en bruinvissen, de zandspieringen of ‘sand eels’ zoals de Engelsen deze slanke, ietwat slangachtige vissoort noemen, vormen samen met garnalen en visbroed de grootste voedselbron van de Noordzee. Wanneer het hoog of laag water is en de meeste stroming is gaan liggen, komen ze in grote scholen tevoorschijn. Het grote verschil met haring en makreel is, dat als ze er eenmaal zitten, ze zich vrijwel niet meer verplaatsen.

Het is 29 juli van dit jaar. Nadat ik gisteren op het Banjaardstrand mijn eerste tarbot (Psetta maxima) ving, is het vandaag tijd om een betere foto van een fint (Alosa fallax) te gaan scoren. Die soort ving ik vorig jaar voor het eerst, maar doordat ik toen een kapotte telefoon had, was de foto onderbelicht en onscherp. En aangezien voor onze documentatie als soortenjagers juist ook een goede foto van de zelfgevangen vis heel belangrijk is, wil ik per se een nieuwe, betere foto maken. En natuurlijk hoop ik vandaag ook weer zandspieringen tegen te komen, zodat ik ze met mijn haakjes maatje no. 30 kan pesten.

Lees verder

Soortenjagen aan de overkant (Deel 2 en slot)

Afgelopen vrijdag konden jullie deel 1 lezen van mijn tweeluik over de recente visavonturen die vismaat Dirk en ik mochten beleven tijdens onze korte soortenjacht in Ramsgate, aan de overkant van de Noordzee. Onze tweede visdag visten we vrijwel het etmaal rond en de volgende dag staan we daarom laat in de ochtend op in ons hotel. Uiteindelijk zijn we zelfs pas rond 14.00 uur klaar om te vertrekken. We besluiten om eerst eten en drinken te gaan kopen en ook brood om te proberen een harder te vangen. Dan meteen door naar de tackleshop Fishermans Corner om wat verse zagers en nog meer informatie over goede kantvisstekken te scoren.

Engelse Starry smouthhound oftewel gevlekte gladde haai

Opnieuw blijkt eigenaar John een uitermate vriendelijke kerel en hij wist ons inderdaad nog meer goede stekken te wijzen. Zo zou er vooraan in de haven een soort van een zoutwater poel zijn, waar alleen met storm via enkele scheuren in de wanden vis in terecht kan komen. Volgens John zou het vol zitten met paling, harder, koornaarvis en zelfs lipvisjes, maar… je mag er alleen niet vissen! In de winkel treffen we ook Mick, ook al een zeer aangename man die graag op harders vist en die wij op onze eerste dag inderdaad al hadden zien vissen. Mick loopt zelfs met ons mee naar de haven, om ons daar de beste plekjes voor het vangen van lipvissen aan te wijzen. Dirk en ik dachten allebei dat er diklipharders in het smerige zoutwatervijvertje bij de haven zouden kunnen zitten. Die soort heb ik al en dus daarom geef ik Dirk de kans om er eerst één te vangen; daarna lukt het misschien niet meer...

Lees verder!

Puitaal (Zoarces viviparus)

Eerder dit jaar was ik samen met Chris Doornaert en Pascal Rommelaere een dag naar Friesland afgereisd om daar te proberen een puitaal (Zoarces viviparus) te vangen. Dat bijzondere inheemse visje ontbrak bij ons alle drie nog op de lijst. Die dag in januari wist uiteindelijk alleen Chris er eentje te vangen. Vrij kort na onze dus slechts gedeeltelijk geslaagde missie had ik weer contact met Ronnie van Beem, de in Friesland wonende soortenjager die ons had getipt voor wat betreft de stek.

Hij gaf aan dat de puitaal wellicht beter te vangen zou zijn in april; volgens hem dé maand bij uitstek. Ook had Ronnie nog enkele goede tips voor ons, zoals dat we beter op de dijk zelf kunnen zitten, omdat je daar veel minder last hebt van de stroming en er in de regel leuk vangt. Met die informatie nu paraat, besloten we dat op 15 april terug te gaan naar de Waddendijk bij Harlingen om daar een nieuwe poging te doen.

Lees verder

Tongen uit de waterweg

De hele week was ik al aan het uitkijken naar vandaag. Ik wist al dat ik op zout water ging vissen, alleen nog niet waar. Vanochtend besloot ik om naar Maassluis te gaan om op de nieuwe waterweg te vissen. Dat is goed te doen met het openbaar vervoer en Hengelhuis Maassluis zit daar maar een paar honderd meter van de visplek af, dus dat is helemaal ideaal.

Nadat ik 50 pieren opgehaald heb loop ik naar de waterweg. Mijn strandhengel zet ik vlug in elkaar. Omdat ik heel graag een tong zou willen vangen, maak ik een schuifloodje op mijn hoofdlijn. Daardoor liggen alle haken op de bodem en ligt het aas ook stiller, wat goed zou moeten werken voor tong. Ik heb mijn spinhengeltje bij om dichtbij te vissen. Na een half uurtje vang ik een bot van een centimeter of 30. Daarna blijft het lang stil, op de krabben na. Mijn strandhengel beweegt steeds maar iedere keer zijn het krabben. Dan vang ik een zwartbekgrondel op de spinhengel. Af en toe krijgt de strandhengel een flinke beet, maar de vis schiet vaak los.

Niet veel later krijg ik een beet, ik dacht dat het een krab was. Maar wanneer mijn lood bij de kant komt voel ik duidelijk gespartel! De vis komt boven en ik zie een tong, yes! Ik til hem dolgelukkig uit het water. Wat een rare kop hebben ze toch. Dit is wel mooi mijn 66ste vissoort!

Na deze vis is de dag al geslaagd, maar ik ga toch nog even verder. Na een tijdje staat mijn spinhengeltje goed krom. Dit is een palinkje van nog geen 30 cm, maar wel mijn eerste op zout water. Wanneer ik niet zoveel pieren meer over heb krijg ik een flinke aanbeet op de strandhengel. Al gauw merk ik dat dit weer een mooie vis is. Ik ben al zo vaak gefopt door de krabben, dat ik het verschil goed kan voelen. Deze vis is nog iets groter als de vorige tong. Hoppa, meteen twee tongen. Mijn dag kan niet meer stuk. Na deze vis vang ik alleen nog maar krabben. Rond half tien besluit ik om er mee op te houden en de trein terug naar Eindhoven te pakken.

Een avondsessie op de waal

Vorige week woensdag kwam ik thuis van het werk en ik wilde graag gaan vissen. Maar waar? En op wat? Bij mij in de buurt op zeelt of winde vissen zag ik niet zo zitten. Een nieuwe soort proberen te scoren dicht bij huis is lastig geworden, dus besloot ik om iets verder weg te gaan. Op de Maas of de Waal zou er altijd een verrassing boven water kunnen komen, ik koos voor de Waal.

Na een klein uurtje stap ik uit de trein bij Zaltbommel. Ik heb mijn skateboard bij om sneller bij de rivier te komen. Na een stukje rijden kom ik bij mijn favoriete kribbe. Ik maak vlug mijn hengels klaar. Het reishengeltje met een haakje achttien en een klein piertje om dichtbij te vissen en de feeder met een haak acht en een paar pieren aan de haak om op afstand te vissen. Ik krijg op het begin weinig beten, alleen een paar keer op het reishengeltje maar ik weet niets te vangen. Een half uur later gaat het reishengeltje helemaal krom. Ik begin de vis binnen te halen, de vis beweegt heel erg snel maar is niet overdreven sterk, wat is dit? Helaas breekt een paar meter voor de kant mijn onderlijn. Ik besluit om aan mijn reishengeltje een haak twaalf te maken. Ik gooi in en vijf minuten later is het weer raak! Deze keer kom je niet los, dacht ik nog. Na een actieve drill komt er een palinkje van ongeveer 50cm boven, dat had ik niet verwacht. Ik heb ze hier nooit eerder gevangen. Na een foto zet ik hem terug. Ik gooi weer in en zie dat mijn feeder een beetje op en neer schud, weer een paling!

Na tien minuten vang ik er weer één op het reishengeltje. Maar dan valt het weer stil. Ik twijfel of ik nu zal inpakken of nog een uurtje zal blijven. Dan krijg ik een harde aanbeet op de feeder, maar na nog geen minuut schiet deze vis er waar af. Dat geeft de doorslag, dan maar een uurtje later naar bed. Ik gooi weer in, maar het blijft stil. Na een half uur wordt mijn reishengeltje omver getrokken en moet ik snel zijn voordat hij in het water verdwijnt. Dit is duidelijk een grotere paling. Soms lijkt het even of ik vast zit, maar dan komt hij weer een stukje. Na een paar minuten vechten komt hij dan eindelijk bij de kant.

Omdat ze zoveel kronkelen en zo glad zijn, zijn ze niet makkelijk te meten. Hij is ongeveer 65cm lang! Een nieuw pr en een veel mooiere foto dan de vorige. Mooi in de lip gehaakt. Wel raar, ik heb hier nog nooit een paling gevangen en nu op eens vier op één avond.