Het belangrijkste visje van de zee

“Sjors, ben je nou van plan om ons een stuk uit een kinderboek voor te lezen? Of wat is de bedoeling?” Helaas - wie daar op hoopte, moet ik helaas teleurstellen. Dat belangrijkste visje van de zee is niet de hoofdpersoon uit een kinderboek, maar betreft een even bescheiden als importante vissoort: de zandspiering (Ammodytes tobianus).

Waarom is dit visje zo belangrijk dan? Hoewel heel veel zeehengelaars er waarschijnlijk nog nooit eentje hebben gevangen, betreft het qua aantallen een van de meest talrijke soorten die voor onze kust voorkomen. Ze worden maximaal 20 cm lang en vormen voor heel veel zeedieren een uiterst essentieel bulkvoedsel. Van zeebaarzen, gepen en makrelen tot zeehonden en bruinvissen, de zandspieringen of ‘sand eels’ zoals de Engelsen deze slanke, ietwat slangachtige vissoort noemen, vormen samen met garnalen en visbroed de grootste voedselbron van de Noordzee. Wanneer het hoog of laag water is en de meeste stroming is gaan liggen, komen ze in grote scholen tevoorschijn. Het grote verschil met haring en makreel is, dat als ze er eenmaal zitten, ze zich vrijwel niet meer verplaatsen.

Het is 29 juli van dit jaar. Nadat ik gisteren op het Banjaardstrand mijn eerste tarbot (Psetta maxima) ving, is het vandaag tijd om een betere foto van een fint (Alosa fallax) te gaan scoren. Die soort ving ik vorig jaar voor het eerst, maar doordat ik toen een kapotte telefoon had, was de foto onderbelicht en onscherp. En aangezien voor onze documentatie als soortenjagers juist ook een goede foto van de zelfgevangen vis heel belangrijk is, wil ik per se een nieuwe, betere foto maken. En natuurlijk hoop ik vandaag ook weer zandspieringen tegen te komen, zodat ik ze met mijn haakjes maatje no. 30 kan pesten.

Lees verder

Sprot

Na de laatste keer vissen in Ijmuiden vroeg Marcel de Vries mij hoe en waar ik de gehoornde slijmvis had gevangen. Ik heb hem verteld over mijn montage, aas en de plek waar ik deze ving. Niet veel later kwam er op soortenjagers.nl een kliplipvis langs, op die stek gevangen door Marcel! Verder kon ik die kleine visjes vorige keer ook niet gevangen krijgen. Daarom ben ik afgelopen dinsdag terug naar Ijmuiden gegaan.

Wanneer ik aan kom bij de stapel stenen merk ik dat het windstille hoekje van vorige keer nu juist de wind aantrekt. Het water is veel wilder en er zijn geen kleine visjes die vlak langs de stenen scholen. De harde stroming en wind zorgen er voor dat ik veel sneller vast kom te zitten als de vorige keer. Daarom besluit ik, na drie kwartier proberen, om aan de andere kant van de stapel te gaan zitten. In de hoop dat het daar minder hard waait.

Aan de andere kant van de stapel is het een stuk aangenamer. Alleen hier zijn niet van diezelfde spleten tussen de stenen. hier loopt een stalen wand langs de kant, waardoor de poeltjes tussen de stenen echt afgesloten zijn van het water. Ik gooi een mestpiertje uit over de wand en al snel hangt er een zeester aan.

Er gebeurd eigenlijk niks op het hengeltje, iedere keer als ik binnenhaal hangt er een zeester aan. Dan maar wat verderop proberen. Tijdens het klimmen zie ik een grotere poel tussen de stenen, met een schooltje visjes er in! Uit mijn tas haal ik een haakje 28 en hier rijg ik een heel dun stukje mestpier op. Met een klein stukje kneeddobber zorg ik ervoor dat ik het aas stil aan kan bieden. De visjes willen het wel opeten, maar het duurt nogal lang voordat ik er één weet te haken. Na een tijd proberen vang ik er dan toch één. Een sprotje! Mijn 54ste vissoort tot nu toe.

Sprot

Omdat ik hier verder niks gevangen kreeg ben ik weer terug naar de andere kant gegaan. Daar heb ik nog 2 slijmvissen en 2 groene zeedonderpadden gevangen. Maar na een tijdje was het opkomende water zo ruig dat ik daar niet meer verder kon vissen.

Toen ben ik naar de Marina zelf gelopen, vanaf de kadewand zag ik een gigantische staart onder het vlonder verdwijnen. Zag ik dit wel goed? Ik blijf even staan en zie eerst twee flinke harders, maar daaronder zwemmen zeker nog vier of vijf kleinere. Ik loop vlug om en begin wat brood in deze hoek te gooien. Helaas zie ik geen één vis meer en krijg ik ook geen beten. Na een uurtje proberen is het brood en mijn zin om te vissen op. Daarom ben ik naar de bus gewandeld en naar huis gegaan.