Het belangrijkste visje van de zee

“Sjors, ben je nou van plan om ons een stuk uit een kinderboek voor te lezen? Of wat is de bedoeling?” Helaas - wie daar op hoopte, moet ik helaas teleurstellen. Dat belangrijkste visje van de zee is niet de hoofdpersoon uit een kinderboek, maar betreft een even bescheiden als importante vissoort: de zandspiering (Ammodytes tobianus).

Waarom is dit visje zo belangrijk dan? Hoewel heel veel zeehengelaars er waarschijnlijk nog nooit eentje hebben gevangen, betreft het qua aantallen een van de meest talrijke soorten die voor onze kust voorkomen. Ze worden maximaal 20 cm lang en vormen voor heel veel zeedieren een uiterst essentieel bulkvoedsel. Van zeebaarzen, gepen en makrelen tot zeehonden en bruinvissen, de zandspieringen of ‘sand eels’ zoals de Engelsen deze slanke, ietwat slangachtige vissoort noemen, vormen samen met garnalen en visbroed de grootste voedselbron van de Noordzee. Wanneer het hoog of laag water is en de meeste stroming is gaan liggen, komen ze in grote scholen tevoorschijn. Het grote verschil met haring en makreel is, dat als ze er eenmaal zitten, ze zich vrijwel niet meer verplaatsen.

Het is 29 juli van dit jaar. Nadat ik gisteren op het Banjaardstrand mijn eerste tarbot (Psetta maxima) ving, is het vandaag tijd om een betere foto van een fint (Alosa fallax) te gaan scoren. Die soort ving ik vorig jaar voor het eerst, maar doordat ik toen een kapotte telefoon had, was de foto onderbelicht en onscherp. En aangezien voor onze documentatie als soortenjagers juist ook een goede foto van de zelfgevangen vis heel belangrijk is, wil ik per se een nieuwe, betere foto maken. En natuurlijk hoop ik vandaag ook weer zandspieringen tegen te komen, zodat ik ze met mijn haakjes maatje no. 30 kan pesten.

Lees verder

Estartit en Barcelona (deel 1)

Een paar vrienden die ik dankzij het skateboarden heb leren kennen, zijn naar Barcelona verhuisd. Omdat ik hen wel eens wilde opzoeken, begon ik een plan te maken om een weekje van de zon te genieten, te vissen en een beetje te skaten. Dave van Balkum, waarmee ik laatst in IJmuiden heb gevist, is niet zo lang geleden ook in Spanje geweest. Hij gaf mij al de nodige tips, maar vertelde me ook dat Ton Nientied dé Spanjeexpert bij uitstek is en ook nog eens hofleverancier van Nederlandse NCRZ-records.

Nog geen uurtje in Spanje en al een eerste nieuwe vissoort gescoord: Eastern mosquitofish (Gambusia holbrooki).

Toen ik begon rond te vragen over de vismogelijkheden in de buurt van Barcelona, kreeg ik ook van andere soortenjagers te horen dat Ton het meeste ervaring heeft in die regio. Hij heeft in Estartit een huis gebouwd en daar vervolgens 20 jaar gewoond. Tegenwoordig fungeert het huis als vakantieverblijf, waar Ton en zijn echtgenote Hilda vrijwel de gehele zomer vertoeven. Ik kreeg zijn e-mailadres en we raakten digitaal ‘aan de praat’. Daarbij kom ik er al gauw achter dat ik de grotere vissen zoals roggen wel kan vergeten op de Middellandse zee. Eigenlijk kun je in deze regio alleen grotere vis vangen, als je met een (charter)boot mee gaat... Dat kost je dan echter al gauw zo’n € 150,- voor één dag en dat is nogal veel voor het budget dat ik te besteden heb. Het vissen op de grotere vis zet ik dus al snel uit mijn hoofd en ik besluit me te concentreren op het vertrouwde Light Rock Fishing (LRF) vanaf de kant.

Na een paar mailtjes op en neer, nodigt Ton mij uit om samen te vissen. “Als je naar Girona vliegt, kom ik je daar ophalen van het vliegveld en gaan we samen wat stekken af. Ik heb ook nog wel een slaapplekje voor je!” Wow, wat een aanbod! Daarop moést ik natuurlijk wel in gaan...

Lees verder...

Soortenjagen aan de overkant (Deel 2 en slot)

Afgelopen vrijdag konden jullie deel 1 lezen van mijn tweeluik over de recente visavonturen die vismaat Dirk en ik mochten beleven tijdens onze korte soortenjacht in Ramsgate, aan de overkant van de Noordzee. Onze tweede visdag visten we vrijwel het etmaal rond en de volgende dag staan we daarom laat in de ochtend op in ons hotel. Uiteindelijk zijn we zelfs pas rond 14.00 uur klaar om te vertrekken. We besluiten om eerst eten en drinken te gaan kopen en ook brood om te proberen een harder te vangen. Dan meteen door naar de tackleshop Fishermans Corner om wat verse zagers en nog meer informatie over goede kantvisstekken te scoren.

Engelse Starry smouthhound oftewel gevlekte gladde haai

Opnieuw blijkt eigenaar John een uitermate vriendelijke kerel en hij wist ons inderdaad nog meer goede stekken te wijzen. Zo zou er vooraan in de haven een soort van een zoutwater poel zijn, waar alleen met storm via enkele scheuren in de wanden vis in terecht kan komen. Volgens John zou het vol zitten met paling, harder, koornaarvis en zelfs lipvisjes, maar… je mag er alleen niet vissen! In de winkel treffen we ook Mick, ook al een zeer aangename man die graag op harders vist en die wij op onze eerste dag inderdaad al hadden zien vissen. Mick loopt zelfs met ons mee naar de haven, om ons daar de beste plekjes voor het vangen van lipvissen aan te wijzen. Dirk en ik dachten allebei dat er diklipharders in het smerige zoutwatervijvertje bij de haven zouden kunnen zitten. Die soort heb ik al en dus daarom geef ik Dirk de kans om er eerst één te vangen; daarna lukt het misschien niet meer...

Lees verder!

Soortenjagen aan de overkant (deel 1)

Tijdens onze eerste gezamenlijke sessie aan de Waal, vertelde ik mede-soortenjager Dirk dat ik graag eens met de bus naar Engeland zou gaan, om daar dan een paar dagen van de boot te vissen. Het doel zou daarbij dan vooral zijn om aan de overzijde van de Noordzee in ieder geval één haai en één rog te vangen. Er ging nog de nodige tijd overheen voor we er aan toe kwamen om die eerst nog wat ‘vage’ plannen te concretiseren, maar toen ging het ineens snel en hadden we uiteindelijk drie weken van te voren alles geregeld. We zouden op 24 mei jl. de bus nemen om vervolgens om 23.00 te vertrekken met de ferry naar Dover. Vanuit de veerhaven aan de overkant was het vervolgens zo’n 20 minuten sjouwen tot een pinautomaat en een bushalte. Dan tenslotte nog een iets langer dan een uur met de bus naar onze eindbestemming Ramsgate en dan nog tien minuten lopen naar het hotel waar we B&B hadden geboekt. Je moet wat tijd inruimen voor zo’n buitenlandtripje met het openbaar vervoer…

Ook vismaat Dirk ving zijn eerste stekelrog.

Op de dag van ons vertrek staat Dirk rond 14.00 uur op het station van mijn woonplaats. Dat geeft ons zowaar nog de gelegenheid om vóór we naar Engeland vertrekken nog te proberen een zonnebaars(Lepomis gibbosus) voor hem te scoren, want dat kleurrijke visje ontbreekt nog op de lijst van Dirk.

Wanneer we eerst maar eens zijn spullen bij mij thuis hebben neergezet, lopen we naar het kanaal. Daar zien we wat flinke brasems en een paar zeelten, die we vervolgens natuurlijk ook proberen te vangen. Dan realiseren we ons dan dat we hier niet voor komen en lopen door naar de beoogde stekken. Daar zien we langs een ijzeren trapje enkele baarsjes en als ik onder het trapje kijk, zie ik warempel ook een zonnebaars liggen. Al snel heb ik hem te pakken en even later weet ook Dirk er eentje te vangen. Daarmee is het target van vandaag alvast binnen en we besluiten om nog een poging te wagen om een zeelt te vangen. Als we terug bij het begin van het kanaal komen, zien we de goudwinde. Het prachtige exemplaar dat ik hier al eerder ving. We proberen deze vis te verleiden met broodkorstjes en maïs. Dirk vangt tijdens die pogingen een flinke brasem en een zeelt. Zelf weet ik niks meer te vangen en dan is het tijd om onze spullen te gaan ophalen. We gaan zo echt vertrekken!

Lees verder

Poging tot platvis

Op 27 Augustus ben ik weer naar Vlissingen gegaan, op internet had ik gevonden dat er bij de oversteek naar Breskens een goede stek zou zijn. Niet perse om veel te vangen, maar vooral om weinig materiaal kwijt te raken. In Vlissingen aangekomen kon ik deze stek helaas niet vinden, op sommige plekken stonden 'verboden te vissen' bordjes en de andere plek die het zou kunnen zijn was zó dicht bij de oversteek dat ik dat niet zo zag zitten.

Daarom ben ik doorgelopen, deze keer de andere kant op. Na een eindje wandelen zie ik iemand die al zit te vissen, soms houdt dat in dat er wat zit, soms niet. Ik spreek de man aan en kom er achter dat hij Frans is, niet iemand die in de buurt woont, maar hij heeft wel een kleine zeebaars gevangen en een grote verspeeld vandaag. Dat klinkt goed! Laat die platvis maar zitten! (Natuurlijk hoop ik altijd op zoveel mogelijk verschillende soorten) Ik loop nog zo'n 50m door en haal mijn hengels te

Zeebaars

voorschijn. Ik heb mijn eigen lange hengel bij van 3,90m en een strandhengel geleend van mijn pa, deze is 4,20m. Op de zeehengel gebruik ik een zelfgemaakte paternoster met drie zijlijnen. Op alle lijntjes zit een haak 6 met een zager, waarvan de onderste op de bodem ligt en de andere twee net boven de bodem zweven. Met mijn andere hengel vis ik met haakjes 14 en een garnaal, in de hoop nog andere soorten te vangen. Na ongeveer een uur krijg ik beet. Meteen als ik mijn ankerlood los trek van de bodem valt het weer neer en zit ik vast. Maar goed dat ik een breeklijntje tussen mijn onderlijn en mijn lood heb zitten. Met een paar flinke rukken komt het lood los en kan ik de vis binnen halen. Een zeebaars! Dat is vissoort nummer 37 voor mij. Na hier de hele dag verder vissen vang ik nog één zeebaars. Verder kreeg ik nog twee keer een klein beetje, maar deze keren had het breeklijntje helaas minder succes. Op de andere hengel is helemaal niets gebeurd. Rond half negen heb ik ingepakt en ben ik terug naar het station gelopen.

Dit was mijn vierde keer zeevissen in twee weken. (eergisteren ben ik op de pier van Hoek van Holland wezen vissen, doordat ik niet verwacht had dat de zee zo ruw zou zijn duurde dit maar heel kort. Daarna nog even in de haven van Maassluis geprobeerd.. Alleen een stel windes, voorns en zwartbekgrondels). Langer geleden heb ik als kind wel is ooit vaker een zeevisje gevangen, maar toen werd eigenlijk alles voor me gedaan. Nu zo, in mijn eentje, vind ik het echt heel lastig om een goede stek uit te kiezen, ook vooral voor materiaal te behouden.